خداوند تبارک و تعالی هيچ جنبنده ای را محروم از کامپیوتر و اينترنت نفرمايد که بد دردی است. بساط کامپيوتر و اينترنتم رو دوباره راه انداختم. اگرچه اصلا در موود نوشتن نيستم و این روزها سخت پاچه می گيرم! اما يک استمداد از اهل فن دارم. هارد لپتاپ فوت شده رو با اينکلوژر به پورت يو.اس.پی وصل کردم تا اطلاعاتشو بازيابی کنم. به همه قسمتهای هارد دسترسی دارم به جز My Document و Desktop. ويندوز هر دو سيستم دقيقا يکيه (XP Profesional) و User ID هر دو سيستم هم يکيه و بدون Password. کسی راه حلی داره؟ صد در دنيا يک در آخرت اجرتون. چرا که به فرموده حضرت خیام:

گویند بهشت و حور و کوثر باشد
جوی می و شير و شهد و شکر باشد
پر کــن قـدح بـاده و بـر دستم نِه
نـقدی ز هزار نـسیه بـهتـر باشد
پ.ن:
به لطف احسان عزیز مشکل کامپیوتر حل شد و یک چیز جدید هم باد گرفتم که همانا Take Ownership در ویندوزباشه! احسان جان! امیدوارم هر صد و یکیشو توی همین دنیا نقداً بگیری.

موضوع: , 0 نظر |

آدم چقدر باید احمق باشه که انتظار داشته باشه وقتی میگه همه صدها نفر اعضای مجاهدین خلق داوطلبانه همسرانشون رو طلاق دادن گزارشگر بی.بی.سی باور کنه! اين فيلم مستند ۱۷ دقیقه ای بی.بی.سی فارسی در مورد سازمان مجاهدين خلق رو از دست ندين.

موضوع: 0 نظر |

شبکه CBC (تنها شبکه دولتی انگلیسی زبان کانادا) سریال جدیدی رو شروع کرده که داره به پربیننده ترین مجموعه تلویزیونی کانادایی تبدیل می شه (قسمت اول این سریال ۲ میلیون بیننده داشت). "مسجد کوچولو در پرری" (Little Mosque on the Prairie) داستان اقلیت کوچک مسلمون در شهر کوچک مرسی کاناداست که تصمیم می گیرند با اجاره یک کلیسا اونو به یک مسجد تبدیل کنن. به همین منظور مرد جوانی رو که حقوق خونده و در تورنتو وکیل بوده رو به عنوان امام مسجد استخدام می کنند. مردم شهر با بدبینی حرکات مسلمون ها(تروریست ها و اعضای بالقوه القاعده از نظر اونها) رو زیر دارند. داستان در قالب کمدی اما با ظرافت و خیلی هوشمندانه نکاتی رو که همیشه برای مسلمون ها و غیر مسلمون ها بحث برانگیز بوده رو به چالش می کشه و تا اینجا که فقط دو قسمتش پخش شده خیلی محتاطانه (طوری که بهانه اهانت به اسلام به دست کسی نیافته) عمار, امام جوان و تحصیل کرده مسجد راه حل های مدرن و قابل قبولی برای مناقشات پیدا می کنه.

اولین چالش این حقوقدان جوان تعیین روز اول رمضان بود که می خواست با استفاده از تلسکوپ رویت هلال ماه رو اعلام کنه. این روش با انتقاداتی مثل اینکه پیامبر که تلسکوپ نداشته باید با چشم ماه رو دید و یا هر زمانی عربستان شروع رمضان رو اعلام کنه باید در همه جا پذیرفته بشه مواجه شد. جالب اینکه همسر کانادایی مسلمون شده مرد مسلمونی که محل مسجد رو اجاره کرده پیشنهاد می داد اصلا چرا یک ماه ثابت رو انتخاب نمی کنین؟ مثلا دسامبر که روزهای کوتاهی هم داره رو به عنوان ماه رمضون انتخاب کنین!

اگر کانادا هستین این سریال دیدنی رو از دست ندین! چهارشنبه شب ها از CBC (دوشنبه ها هم تکرار میشه)

همخونه بچه مسلمون بنگلادشیم میاد و این سریال رو با هم می بینیم و همیشه هم بعد از سریال با هم کلی بحث می کنیم. استعداد از راه به در شدن داره!​ دارم روش کار می کنم! D: یکبار سوال جالبی کرد. پرسید شما چند تا خمینی دارین؟ گفتم خمینی یکی بود! الان هم خامنه ای رهبره. گفت هر دوش که یکیه! گفتم نه دو اسم مختلفه اما تلفظش به هم شبیهه. پرسید یعنی نفر بعدی که بیاد دیگه خمینی نیست؟!​ بیچاره فکر می کرد خمینی چیزی مثل شاه ادوارد اول و دوم و سومه!

موضوع: 0 نظر |

هنوز کامپیوتر ندارم اما این اعتیاد به وبلاگ خودش راه حل فارسی نوشتن رو پیدا می کنه. در اين مدتی که نبودم به شدت مريض شدم. هوای ويني پگ تا ۴۵ درجه زير صفر رسيد. در ايالت غربی ما چند نفر از سرما يخ زدن و مردن! وضعيت خطرناک هوای سرد اعلام شد. اخبار مرتب می گفت که بيشتر از ۱۰ دقيقه در هوای آزاد بودن خطرناکه و پوست انسان در اين شرايط يخ می زنه! ّخلاصه طوری سرد شده بود که اگر کمی اتوبوس دير می کرد تا هم فيها خالدون آدم يخ می زد. خدا نصيب نکنه. اونقدر برف و يخ توی اين شهر تلنبار شده که اگر خودم تابستون گرم وينی پگ رو نديده بودم هرگز باورم نمی شد که اين برف و يخ ها آب شدنی اند!

موضوع: 0 نظر |

لپتاپم کلهم سوخت! تا اطلاع ثانوی وبلاگ نويسي کامنت فارسی و چت تعطيل! اين دو خط رو هم با بدبختی از کامپيوترهای دانشگاه با اديتور آنلاين هاله نوشتم. ببينم چه خاکی می تونم به سرم بريزم!

موضوع: 0 نظر |

شبکه یک تلویزیون ایران مدتیه داره سریالی پخش می کنه که احتمالاً یکی از کارهای به یادموندنی تلویزیونی خواهد شد. علاوه بر داستان قوی بازی‌های فوق‌العاده فاطمه معتمدآریا،پرویز پرستویی، آتیلا پسیانی و سیاوش تهمورث، مجموعه "زیر تیغ" ساخته محمدرضا هنرمند با موسیقی متن حسین علیزاده رو به مجموعه فوق‌العاده قوی و تاثیرگذاری تبدیل کرده. نبودن شعارهای کلیشه‌ای-سفارشی معمول صدا و سیمای جمهوری اسلامی توی این سریال، بیننده‌ای که من باشم رو چنان پشت مانیتور لپتاپ (با اینترنت وایرلس دزدی ازهمسایه‌ها!) میخکوب می‌کنه که مثلاً در همین آخرین قسمت این سریال که دیروز پخش شده بود و من یک ساعت پیش دیدمش، نفسم داشت بند میمومد. داستان این سریال به شدت باورنکردنی تلخ و البته واقع‌گراست که امیدوارم همچنان همین ریتم رو تا آخر حفظ کنه و در جهت دادن امیدهای واهی به امت همیشه در صحنه و جلوگیری از بدآموزی، قهرمانان داستان همگی متحول و عاقبت به خیر نشوند و هیچ امداد غیبی هم رخ ندهد!

تا به حال 11 قسمت از این سریال 24 قسمتی پخش شده. توصیه می‌کنم این سریال رو ببینید (البته اگر اعصاب پولادین دارین یا خیلی آدم بیخیالی هستین!).

  • از اینجا می‌تونین همه قسمت‌های سریال رو آنلاین ببینین و یا از اینجا می‌تونین دانلودش کنین.
  • عکس‌هایی از این سریال 12

پ. ن:

ظاهرا اين اولين سريال ايرانی است که وب سايت هم دارد.

موضوع: 0 نظر |

معمولاً نوشته‌هایی که از نظر خودم جالبند، مورد استقبال چندانی واقع نمی‌شن و برعکس نوشته‌هایی که خودم فکر می‌کنم خیلی ساده و معمولی‌ان، بهشون لینک داده میشه و جدی گرفته می‌شه! دیروز ازطریق آرش عزیز متوجه شدم که پستی که درمورد اعدام صدام نوشتنم، "وقتی دیکتاتورها می‌میرند" در وبلاگ "خبرنگاران بدون مرز" به انگلیسی وفرانسه ترجمه ومنتشر شده! ("خبرنگاران بدون مرز" یک سازمان بین‌المللی برای دفاع از آزادی مطبوعاته و دفترش در فرانسه است). اگرچه این قضیه به هرحال واقعه میمونی است! اما اینکه اول منتشرش کردن و بعد از من اجازه انتشار خواستن، از یک سازمان مدافع حقوق و آزادی کمی تا قسمتی نامیمونه! به هرحال منتظر توضیحشون خواهم بود.

جالب اینجاست که دوست فرانسویم (که قبلاً مفصل در موردش نوشتم) و الان برای ادامه تحصیل در چین زندگی می‌کنه، ایمیل زده که سایت خبرنگاران بدون مرز اینجا فیلتره! و پرسیده چرا ترجمه رو توی وبلاگ انگلیسیت نمی‌ذاری که ما هم بتونیم بخونیم. اینو گفتم که ایرانی‌های عزیز زیاد غصه‌دار فیلتریزاسیون نباشند. چون یک میلیارد و سیصد میلیون نفر مردم چین هم همین مشکل رو دارن! به هر حال ترجمه‌ها رو روی وبلاگ انگلیسی هم می‌ذارم و اصلش رو هم که اینجا (انگلیسی و فرانسه) می‌تونین ببینین. از نظر لطف آرش هم باز ممنون.

موضوع: 0 نظر |

در یک مقطع چند ساله از زندگی دانشجویی‌ام روزی دو تا سه روزنامه می‌خریدم و شاید دو- سوم مطالبشان را نه که می‌خواندم، که با ولع عجیبی می‌بلعیدم. بعد از خواندن نوبت آرشیو کردن مطالب می‌شد. عکس‌های جالب خبری، کاریکاتورها و مقاله‌های باارزش روزنامه‌ها را جداگانه آلبوم یا آرشیو می‌کردم. هرچند ماهی یکبار هم نمکی محلمان می‌آمد و باقی‌مانده روزنامه‌ها را کیلویی پنج تومان می‌‌خرید!

در کتابخانه عمومی تورنتو در طبقه روزنامه‌ها، میزهای شیشه‌ای مخصوص روزنامه‌خوانی داشت که به شکل V اما با زاویه خیلی بازتر در حدود 120 درجه بودند. روزنامه خواندن روی آن میزها راحت بود اما من ترجیح می‌دهم روزنامه را مثل همان سال‌ها کف اتاق پهن کنم و روی روزنامه دراز بکشم و از پشت پاهایم را در هوا - عین بچه مدرسه‌ای‌ها هنگامی که مشق می‌نویسند – تکان تکان دهم.

اگرچه الان به برکت وجود اینترنت دسترسی به همه روزنامه‌ها حتی از حوالی مدار 60 درجه هم امکان‌پذیر شده، اما خواندن از روی مانیتور حس و لذت روزنامه‌خوانی به آدم نمی‌دهد. همانطور که برای خواندن یک کتاب خصوصاً یک رمان باید بتوان آن را در دست گرفت و ورق زد و بوی کاغذ و چاپ آن را حس کرد. زندگی در تورنتو این امتیاز را داشت که امکان دسترسی به کتاب‌های جدید خیلی زیاد بود. در کتابخانه‌ عمومی تورنتو خصوصاً شعبه مرکزی و شعباتی که در محله‌های ایرانی‌نشین مثل نورت‌یورک بودند، چندین قفسه از کتاب‌ها را کتاب‌ها، فیلم‌ها و موسیقی‌های ایرانی اشغال کرده بودند. تا امروز فرصت نشده بود عضو کتابخانه عمومی وینی‌پگ شوم. اگرچه در شعبه مرکزی آن تنها یک قفسه نصف و نیمه به کتاب‌های فارسی اختصاص داده شده اما همین هم غنیمتی است. بعد از ظهری، بعد از عضویت، "جزیره سرگردانی" را برای خودم و "سووشون" را برای پری که یکبار گفته بود فرصت خواندنش را در ایران پیدا نکرده گرفتم. قهوه‌ای خریدم و دو ساعتی در Portage Place با این رمان سیمین دانشور حال کردم. به ذهنم رسید کاش می‌شد کتاب‌های شخصی‌ام که حداقل دو برابر کل کتاب‌های فارسی کتابخانه اینجاست و در اتاقم در مشهد در حال خاک خوردن است را به کتابخانه وینی‌پگ هدیه می‌دادم. دراینصورت حداقل خودم امکان دسترسی به کتاب‌های شخصی خودم که دلم سخت برایشان تنگ شده را پیدا می‌کنم. دیگران هم می‌خوانند. چه بهتر! ("جزیره سرگردانی" هم یکی از همان کتاب‌هاست که خریدم اما هیچ وقت فرصت خواندنش پیدا نشد.داستان جالبی است. خود سیمین و جلال هم در داستان حضور دارند.) می‌پرسم. اگر هزینه ارسالش را قبول کنند، می‌گویم بفرستند. البته همه همه را هم نه! پریسا می‌تواند تا ده جلد به انتخاب خودش بردارد. کتاب‌هایی را هم که ارزش هزینه پست ندارند مثل اصول کافی، رساله‌های مختلف توضیح‌المسائل ( یا بقول دکتر شریعتی آداب کون‌شویی) و از این قبیل را بهتر است تقدیم حوزه علمیه مشهد کنم!

یک حسن دیگر کتابخانه‌های تورنتو، امکان دسترسی به کتاب‌هایی بود که باصطلاح در تبعید چاپ شده بودند. بهترین کتاب‌های در تبعید به نظر من چاپ سوئد بودند. "نگاتیو" نوشته "هومن عزیزی" یکی از این کتاب‌ها بود که سبک و شیوه نگارشش و همین‌طور موضوع آن برایم خیلی جالب بود. آنقدر که همان زمان یک فصل از آن را تایپ کردم تا زمانی روی این وبلاگ بگذارم که گمانم الان وقت مناسبی است. اول چند پاراگراف برگزیده از قسمت‌های مختلف کتاب و بعد هم متن کامل فصل هشتم:

صفحه 77:

"عکسی از یک مراسم اعدام. آنکه حکم را اجرا می کند پاکت میوه ای به سر دارد که دو سوراخ روی چشم ها از آن ماسکی ساخته اند. ماسکی نه برای آنکه چهره اش را بپوشاند، برای آنکه بیننده را مرعوب کند. فقدان چهره رغب آور است، تهدید است. از حریف بی چهره می ترسیم چون هویتش را پنهان می کند و این پنهان کردن، راز است و در راز، ترس؛ آشوبگران و جلادان چهره پنهان می کنند. در کتاب مقدس آمده که هیچ کس نباید چهره خدا را بنگرد. ایناست که موسی فقط کلیم الله است، فقط با خدا حرف زده نه بیش از آن. خدای متون مقدس با پنهان کردن چهره، خود را در مرزی از حضور و غیاب پنهان می کند. هست ولی ماهیتش آشکار نیست و این راز است. از حریف بی چهره انتظار هر چیزی می رود و این رعب می آورد. چهره هویت ماست. عکس ها روی مدارک شناسایی و آگهی های ترحیم شاهدند. تنها زنها هستند که روی آگهی ترحیم عکسی ندارند. چند گل را به جای چهره شان نقاشی می کنند. چهره زن ها نیز رازست، مثل پول های آدم که نباید دیگران بفهمند چقدر است، زنها در کشور من مایملک مردند و زیبایی شان پنهان، پشت چند طرح اسلیمی که اسلام به جای نقاشی به ما داده... هویت ما چهره ما و نام ماست و عجیب اینکه هیچ کدام انتخاب ما نیست..."

ادامه متن

موضوع: 0 نظر |