توصیفش مشکل است که شهری را دوست داشته باشی که زمستانهایش بیشتر از شش ماه از سال طول میکشد و سرمای چهل درجه زیر صفرش تا مغز استخوانت نفوذ میکند، اما خانهات شده باشد. از اینکه داری ترکش میکنی دلت بگیرد. از اینکه داری از دوستان خوبی که در این پنج سال و نیم در این شهر یخزده قطبی برای خودت ساختی، دور میشوی غمگین شوی؛ آن هم دوستانی چون برگ درخت …
پنج تابستان ِ قبل، از تورنتو به وینیپگ کوچیدم. در این شهر زیربنای شغلی و حرفهایام را ساختم، کمی درس خواندم، اقامت دائمم را گرفتم، شادی کردم، غمگین شدم، زندگی کردم و حالا دارم به شوق یک زندگی بهتر دوباره برمیگردم به تورنتو. بعضی از دوستان تورنتویی به شوخی میگویند دوران تبعیدت تمام شده، اما من این تبعیدگاه را دوست داشتم. آدمهایش را دوست داشتم. سرمای زمستان و پشههای تابستانش اذیتم میکردند اما با این وجود دلم برای آدمهای مهربانش که روی پلاک تمام ماشینهایشان نوشته Friendly Manitoba تنگ خواهد شد. برای آن آدمهای غریبه اما مهربانی که عصرهای تابستان به لبخندها و عصربخیرهایشان جواب میدادم تنگ خواهد شد. میدانم که در تورنتو انتظار چنین چیزهایی را نمیشود داشت. میدانم که در تورنتو رانندههای اتوبوس موقع پیاده شدن حوصله ندارند که برای تو روز خوبی را آرزو کنند. آنقدر هم مهربان نیستند که وقتی سرچهارراهی باید اتوبوس خود را عوض کنی با چراغ و بوق به راننده اتوبوس مقابل بفهمانند که برای مسافر من صبر کن و یا وقتی از خرید آمدهای و دو دستت پر است آن دکمه را فشار دهند که شاسی اتوبوس همانند شتری که زانو میزند جلوی پایت بیاید پایین تا راحتتر سوار شوی. حتی دلم برای آن جوان سرخپوستی که سرزمین اجدادیاش را از من طلب میکرد هم تنگ خواهد شد.
و از همه بیشتر برای دوستانم. برای آنهایی که از بخت خوب من آنقدر زیادند که امکان ندارد در این وقت کم بتوانم با تک تکشان خداحافظی بکنم. به همین خاطر فکر کردم اگر همین چهارشنبه 11 ژانویه، از ساعت 6 تا 8 شب در Stella's Cafe and Bakery شماره 166 خیابان آزبورن باشم، دوست داشته باشید که با هم قهوهای بخوریم و گپی بزنیم و فرصتی به من بدهید که یک بار دیگر ببینمتان و با شما خداحافظی کنم.
.jpg)
